محققان ناسا در حال ساخت یک بادبان الکتریکی هستند که می‌تواند در یک یا چند دهه آینده به فضاپیماهای رباتیک در سفر بر روی بادهای خورشیدی به سمت فضای میان‌ستاره‌ای با سرعت بی‌سابقه کمک کند.

به گزارش سرویس علمی ایسنا، سیستم پیشرانش بادبان الکتریکی محققان مرکز پرواز فضایی مارشال ناسا به جذب باد خورشیدی می‌پردازد که جریانی از پروتون‌ها، الکترون‌ها و سایر ذرات باردار است و با سرعت بیش از 1.6 میلیون کیلومتر در ساعت از سمت خورشید به فضا منتشر می‌شود.

پروژه سیستم انتقال سریع الکترواستاتیک هلیوسفر برای ساخت و گسترش بادبان الکتریکی تاکنون دو بار از سوی برنامه مفهوم‌های پیشرفته مبتکرانه ناسا موفق به دریافت بودجه شده است.

فضاپیمای حاوی بادبان الکتریکی از 10 تا 20 سیم برخوردار خواهد بود که هر کدام یک تا 20 کیلومتر طول داشته و بسیار باریک و به اندازه 25 میکرون قطر دارند. در مقایسه عرض موی انسان تنها 50 میکرون است.

به گفته محققان، کاوشگر برای محکم نگهداشتن این سیم‌های بلند باید دور خود بچرخد.

به گفته محققان، یک انحراف مثبت ولتاژ بالا بر روی سیم‌ها که جهت‌گیری عادی نسبت به جریان باد خورشیدی دارد به تحریف پروتون‌های پخش شده پرداخته و منجر به نیروی واکنشی بر روی سیم‌ها می‌شود. طی دوره‌های چند ماهه این نیروی کوچک می‌تواند فضاپیما را با سرعت بسیار بالایی به جلو براند.

یک واحد نجومی به اندازه 150 میلیون کیلومتر یا فاصله بین خورشید و زمین است. دورترین فاصله‌ای که یک فضاپیمای ساخت دست بشر تاکنون پرواز کرده، کاوشگر وویجر 1 ناسا بوده که از زمان پرتاب در سال 1977 تاکنون حدود 134 واحد نجومی سفر کرده است.

بادبان الکتریکی تا حدی شبیه به ایده فناوری قایقرانی خورشیدی است که در حال حاضر در فضا اجرا شده است. برای مثال، هیچ کدام از آن‌ها به نیروی محرکه نیاز ندارند. اما فضاپیمای قایقرانی خورشیدی به جمع‌آوری فشار تابش خورشید و نه باد خورشیدی می‌پردازد و بادبان‌های واقعی دارای ماده فوق بازتابنده را بجای سیم‌های دارای بار الکتریکی مورد استفاده قرار می‌دهد.

فناوری این محققان نشان می‌دهد که فضاپیمای قایقرانی الکتریکی می‌تواند بیشتر از نقطه‌ای که کاوشگر قایقرانی خورشیدی نیروی خود را در آنجا از دست داد، ادامه دهد. به همین دلیل یک بادبان الکتریکی می‌تواند طی 10 سال، کاوشگر را از هلیوسفر که لبه محدود تاثیر خورشید است و باد خورشیدی به واسط میان‌ستاره‌ای برخورد می‌کند، خارج کند که این میزان دو برابر سریعتر از بادبان خورشیدی است.

البته هنوز مشخص نیست که این ایده عملی باشد. یک کاوشگر قایقرانی الکتریکی باید به دستگاهی موسوم به تفنگ الکترون مجهز باشد تا بار مثبت سیم‌ها را تامین کند.

محققان هنوز مطمئن نیستند چه میزان انرژی برای بکار انداختن یک تفنگ الکترونی بر روی فضاپیمای قایقرانی خورشیدی لازم است. دو مدل رقابتی در مورد چگونگی شارژ شدن مواد در پلاسما دارای نتایج متفاوتی هستند. یک مدل نشان می‌دهد که این مقدار قابل ملاحظه است و دیگری بر این مبنا است که روش واقع‌گرایانه‌ای برای تولید این میزان انرژی بصورت آنبرد وجود ندارد.

این محققان بزودی آزمایشات محفظه پلاسما را آغاز خواهند کرد و باید تا یک یا دو سال آینده به این بینش برسند که کدام مدل واقعی‌تر است.

ناسا ممکن است در رؤیای اعزام انسان به مریخ در دهه‌های آتی باشد، اما این حقیقت دارد که هیچ کس واقعا نمی‌داند چگونه فضانوردان در این سفر دوام آورده یا روی سیاره سرخ اقامت خواهند داشت.

به گزارش واحد خبر مرکز مطالعات و پژوهش های فلکی نجومی به نقل از ایسنا، فضاپیمای اوریون که فضانوردان را به مریخ خواهد برد، از قطری به اندازه طول یک وانت باربری برخوردار بوده که برای فضانوردانی که قرار است حداقل شش ماه در راه این سیاره باشند، فضای زیادی به شمار نمی‌رود.

فضانوردان برای این که در محیط فضا دیوانه نشوند، به فضای بزرگتری برای زندگی به همراه اتاق‌های خصوصی و تجهیزات ورزشی نیاز دارند. ناسا پیش‌بینی کرده که کپسول اوریون می‌تواند به یک ماژول سکونتگاهی در فضا متصل شود اما اکنون هیچ تصوری در مورد اینکه این اقامتگاه چه شکلی خواهد داشت، وجود ندارد.

اکنون گزارشی که همراه لایحه چندگانه بودجه منتشر شده، بودجه‌ای را برای کشف این امر به ناسا اختصاص داده است. این لایحه، ناسا را ملزم می‌سازد تا حداقل 55 میلیون دلار برای تولید یک ماژول سکونتگاهی به منظور اکتشاف فضای عمیق بسازد و نمونه پیش‌ساخت آن تا سال 2018 آماده شود.

این زمان‌بندی بسیار خوبی است زیرا ناسا قصد دارد اقامتگاه فضایی جدید خود را در دهه 2020 در ماه آزمایش کرده و سپس در دهه 2030 به مریخ بفرستد.

مفهوم سکونتگاه اعماق فضا یکی از چندین مفهومی است که ناسا در حال بررسی آن‌ها است. اگرچه این که ناسا بتواند چیزی را تا سال 2018 آماده کند،‌ جای بحث دارد. در حال حاضر، این سازمان هیچ ایده‌ای در مورد شکل سکونتگاه و نحوه عملکرد آن ندارد. محافظت از فضانوردان در برابر تابش فضایی و همزمان،‌سبک نگهداشتن وزن سکونتگاه، یکی از چالش‌های اصلی ناسا است.

مفهوم اقامتگاه قابل تورم شرکت هوافضای Bigelow در حال حاضر پیشتاز است و نسخه آزمایش آن بزودی در ایستگاه فضایی بین‌المللی قرار خواهد گرفت. ناسا همچنین به شرکت‌های بوئینگ،‌لاک‌هید مارتین، اوربیتال ساینس و شرکت‌های دیگر برای بررسی طرحهای سکونتگاهی بالقوه کمک مالی کرده است.

ناسا باید وضعیت خود را در مورد چگونگی توزیع این بودجه طی 180 روز از تبدیل شدن لایحه به قانون که روز 18 دسامبر (27 آذر) رخ داده، بروزرسانی کند.

نگاهی به منظومه شمسی نام صفحه انترنتی است که در زمان واقعی  برای شما محیط سه بعدی منظومه شمسی را ایجاد می نماید و بخصوص اینکه میتوانید به دنبال هر سفینه فضایی روبوتیک در منظومه شمسی بروید.


نسخه آزمایشی "نگاهی به منظومه شمسی" که توسط آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا و کالتک ایجاد شده، مسیر واقعی دنبال نمودن مأموریت های فضایی توسط یک تعداد سفینه ها را به شما میسر می سازد. به گونه مثال چند روز قبل سفینه فضایی اپوکسی از کنار دنبال دار هارتلی 2 گذشت، شما حالا میتوانید همان اتفاق فضایی را در این صفحه ببینید و در واقع شبیه سازی کنید. این صفحه انترنتی علاوه بر ایجاد محیط سه بعدی منظومه شمسی توسط اطلاعات بدست آمده از مأموریت های فضایی ناسا به روز و تازه هم میشود.
برای فعال ساختن آن فقط بر روی لینک ناسا کلیک کنید که بعد از شما خواسته می شود تا وصل کننده (plug-in) یک پلیر انترنتی را روی سیستم خود نصب نمائید. این روش خیلی سریع و قوی عمل میکند. در ضمن یک سلسله آموزش های آنلاین هم در این سایت وجود دارد که بصورت خلاصه بوده.
به هر صورت اگر خواستید برنامه را دنبال کنید، دکمه چپ موس خود را فشار داده و به هر گوشه منظومه شمسی گردش بزنید؛ یعنی در همین حالت موس تان را روی چرخش حرکت دهید. 
من برای اولین بار وقتی وارد این سایت شدم به دنبال سیارک هارتلی 2 رفتم و گویا خودم یکی از سرنشینان سفینه بدون سرنشین اپوکسی هستم که به سوی این دنباله دار حرکت میکنم. در ضمن میتوانید به سوی سیارات و هر سفینه فضایی که بدور سیارات منظومه شمسی در حرکت اند بروید. ناگفته نماند که سرعت اولیه در سایت طبق زمان واقعی می باشد و اگر بخواهید صبر کنید که یک سفینه با سرعت خودش به یک دنباله دار یا سیاره نزدیک شود در آنصورت شما هرگز به مقصد تان نمی رسید. بنارین با استفاده از ابزار های سرعت میتوانید سرعت زمانی را بسیار سریع بسازید.  
این نسخه آزمایشی از دیگر برنامه های کمپیوتری ناسا کمی متفاوت است. از آنجائیکه این برنامه در اقع دنبال نمودن مأموریت های فضایی ناسا می باشد، بناء محیط زمانی آن فقط دوره ی بین سالهای 1950 تا 2050 میلادی را در بر میگیرد و شما گزینه دیگری برای علاوه نمودن یک سفینه خیالی را ندارید.
برای آموزش بیشتر کاربران، یک گزینه آموزشی- سرگرمی در نظر گرفته که با کلیک راست میتوانید فاصله بین اجرام را سنجش نموده و ببینید که چگونه اجرام دور با گذشت زمان؛ یعنی با حرکت تغییر میکنند.
ناگفته نماند که گزینه سرگرمی یا تفریح هم در این سایت گنجانیده شده. شما میتوانید یک سفینه فضایی را با هر جسم دیگر مقایسه کنید: مثلأ با یک موتر پورشه و یا یک میدان فوتبال. مثلأ یکی از دوستان می گوید که سفینه فضایی ویجر1 به اندازه یک موتر پروشه است.

 

منبع: کابل اسکای

    کانون نجوم زاوش در یک نگاه

      باشگاه نجوم کانون علوم در فرهنگسرای بهمن از سال 1379 با تشکیل کلاسهای آموزشی در دوره های مقدماتی و متوسطه برای گروههای سِنّی مختلف شروع به کار نمود. فعالیت رشته نجوم از همان سال 1379 به دبیری آقای مهندس عتیقی شروع شد و از ابتدای نیمه دوم سال 1381 با فراخوانی دوباره اعضاء، باشگاه شکل گرفت و از اواخر سال 1381 با نام «باشگاه نجوم زاوُش» رسمیت بیشتری یافت، و بیش ازگذشته با جدیت تمام به برنامه های نجومی پرداخت. چنانچه تا کنون 23 نشست علمی در زمینه های مختلف علم نجوم برگزارکرده است.   از سال  1384هم باشگاه نجوم به دبیری بنده مرحله جدیدی را شروع کرده است. و اکنون یکی ازفعالترین باشگاههاست. اما در این بین با برگزیدن اهدافی  بر آنست که روح جستجوگری در افرادعلاقه مند به نجوم اغناء شود و مسیر زندگی عادی تنوع بیشتری یابد.  

    دبیر کانون نجوم زاوش

    علیرضا ولیاری

    فعالیت های کانون

    از جمله خدماتی که در کانون نجوم زاوش ارائه می گردد،می توان به جلسات هفتگی اشاره نمود که روز یکشنبه هر هفته برگزارمیگردد. و برگزاری نشستهای علمی رصد رویدادهای نجومی "کسوف،گذر سیارات..." اجرای شب های رصدی برگزارنمودن شامگاه های رصدی رصد هلالهای ماه های قمری بر روی برج نجومی و...   

    علیرضا  ولی یاری

    yon.ir/zavosh