سرنوشت فضانوردی که از ایستگاه فضایی جدا می شود

  • یکشنبه, 28 آذر 1389 ساعت 01:30
  • منتشرشده در تقویم
  • بازدید 1382 بار
شناور شدن و رها شدن یک فضانورد از ایستگاه بین المللی فضایی شرایطی است که شاید هرگز پیش نیاید اما اگر روزی چنین اتفاق رخ دهد، ناسا چطور می تواند فضانورد خود را نجات دهد؟ به گزارش خبرگزاری مهر،  سازمان ناسا از اینکه چنین رویدادی هرگز رخ نخواهد داد، کاملا اطمینان دارد زیرا فضانوردان در خارج از ایستگاه به دلیل اینکه همیشه به نواری فولادی با توان تحمل هزار و 100 پوند متصل هستند، هیچوقت در فضا معلق نخواهند شد و در زمانی که راهپیمایی فضایی دو نفره در حال اجرا باشد، معمولا فضانوردان به یکدیگر متصل هستند.

در صورتی که این نوار فولادی دچار اختلال شود، برنامه پشتیبانی دیگری امنیت فضانوردان را حفظ می کند: جت پکها! هر یک از فضانوردان در هنگام راهپیمایی های فضایی کوله پشتی هایی به نام "جت پک" به تن می کنند که از موتور نیتروژنی جت و دسته کنترلی برخوردار است که در صورت لزوم می تواند فضانورد را به سوی ایستگاه بین المللی هدایت کند.

البته این شیوه تنها زمانی ایمن است که فضانورد به هوش باشد، در غیر این صورت اگر ضربه ای به سر فضانورد بخورد و اتصال نوار فولادی نیز پاره شود، آنگاه راه چاره چیست؟ در این صورت به گفته "مایکل کوری" سخنگوی عملیات فضایی سازمان ناسا یک فضانورد دیگر باید عملیات نجاتی برای فضانورد در خطر آغاز کند که چنین عملیاتی نمی تواند مشابه عملیات یک تیم نجات باشد از این رو رویکرد استفاده از نوارهای فولادی مقاوم تر و ایمن تر برای ناسا خوشایند تر است.

"جیم اوبرگ" روزنامه نگار حوزه فضایی که برای 22 سال در مرکز کنترل ماموریتهای شاتلهای ناسا مشغول به کار بوده و در سنجش گزینه های متعدد نجات در شرایط اضطراری تخصص دارد می گوید در صورتی که فضانوردی در فضا معلق شود، بازوی روباتیک ایستگاه معمولا در محدوده ای به دور از فضانوردان قرار گرفته است و در عین حال سرعت عمل آن نیز بسیار پایین است، همچنین کپسول سایوز برای روشن شدن و جدا شدن از ایستگاه به یک روز کامل زمان نیاز دارد.

در چنین شرایطی فیلترهای دی اکسید کربن درون لباس فضانورد به پایان رسیده و منجر به خفگی وی خواهد شد و ایستگاه فضایی نیز توانایی این را ندارد تا برای نزدیک شدن به فضانورد فراری به موقع تغییر موقعیت دهد.

اوبرگ معتقد است در بدترین شکل ممکن از چنین رویدادی، بهترین راه حل این است که فضانوردی دیگر چندین رشته فولادی را به یکدیگر متصل کرده و انتهای آن را به ایستگاه وصل کند و با استفاده از جت کوله پشتی اش به سوی همکارش حرکت کرده و او را به سمت ایستگاه بکشاند.

بر اساس گزارش پاپ ساینس، به گفته وی موقعیتهای ویژه می تواند عملیات نجات را ساده تر کند. برای مثال در صورتی که فضانوردی به شکل شناور و در زاویه ای برابر زاویه ایستگاه بین المللی از مدار زمین، از ایستگاه فاصله بگیرد حرکتهای مداری به صورت خود به خود و طی یک ساعت فضانورد را به ایستگاه باز می گرداند.

 

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
تیتان

یک چند سالی است که سر به هوا شدیم و از بد حادثه به نجوم گرفتار

نظر دادن

کانون نجوم زاوش در یک نگاه

  باشگاه نجوم کانون علوم در فرهنگسرای بهمن از سال 1379 با تشکیل کلاسهای آموزشی در دوره های مقدماتی و متوسطه برای گروههای سِنّی مختلف شروع به کار نمود. فعالیت رشته نجوم از همان سال 1379 به دبیری آقای مهندس عتیقی شروع شد و از ابتدای نیمه دوم سال 1381 با فراخوانی دوباره اعضاء، باشگاه شکل گرفت و از اواخر سال 1381 با نام «باشگاه نجوم زاوُش» رسمیت بیشتری یافت، و بیش ازگذشته با جدیت تمام به برنامه های نجومی پرداخت. چنانچه تا کنون 23 نشست علمی در زمینه های مختلف علم نجوم برگزارکرده است.   از سال  1384هم باشگاه نجوم به دبیری بنده مرحله جدیدی را شروع کرده است. و اکنون یکی ازفعالترین باشگاههاست. اما در این بین با برگزیدن اهدافی  بر آنست که روح جستجوگری در افرادعلاقه مند به نجوم اغناء شود و مسیر زندگی عادی تنوع بیشتری یابد.  

دبیر کانون نجوم زاوش

علیرضا ولیاری

فعالیت های کانون

از جمله خدماتی که در کانون نجوم زاوش ارائه می گردد،می توان به جلسات هفتگی اشاره نمود که روز یکشنبه هر هفته برگزارمیگردد. و برگزاری نشستهای علمی رصد رویدادهای نجومی "کسوف،گذر سیارات..." اجرای شب های رصدی برگزارنمودن شامگاه های رصدی رصد هلالهای ماه های قمری بر روی برج نجومی و...   

علیرضا  ولی یاری